13 Eylül 2007 Perşembe

ZAMANDA YOLCULUK


ANKARADAYDIM...

İnsanın kendi memleketinde olması başka bir duygu. Özellikle çocukluğunuza bir köprü oluyor. Aklınıza gelmeyen anılar birebir karşılaştığınızda nasıl da sizi sarıp sarmalıyor. Sıcacık.
Gözlerimi kapatıyorum sanki bir ses beni yemek hazır , yada güneşte çok kalmayın diye uyaracak. Yada kuşlar vişneleri yedi bitirdi,kuşları kovalayın , çabuk diye bize oyun ile karışık bir sorumluluk veren büyüklerimizin yüzleri. Şimdi onların sararmış fotoğrafları ve beynimde yankılanan sesleri.
Küresel ısınmanın olduğu bir zamanda çocuklarımızın bu mutluluğu yaşayamayacak olması ..sevgiyle ve mutlulukla kalın.

Hiç yorum yok: